Öykü Hâli

 “Dün de denize geldim.” “Öyle mi? Buraya mı?” “Evet.” “Kız tavlamak için?” “Bekarım oğlum sonuçta.” “Abazasın.” “Kirlet hemen!” “Tamam kızma takılıyoruz. Anlat bakayım.” “Yolda yürüyordum, daha denize varmadan sokakta bir kız gördüm, denize gidiyordu, belli.” “Güzel mi?” “Ceylan gibiydi.” “Aslanım benim.” “Ben bir sağa, bir sola hareket ettim, dikkatini çektim. Arada bir serseri gibi gülümsüyorum öyle.” “Hahaha, serseri ha. Sen? Hahahaha.” “Anlatmam bak.” “İyi iyi, kızma, anlat.” “Neyse, kızın önüne geçtim. Yürüyorum öyle…” “Eee.” “Bir süre sonra döndüm, tatlı bir serseri gibi: ‘Sanırım beni takip ediyorsunuz,’ dedim.” “Alex gibi pas attın? Seni tatlı serseri seni.” “Evet.” “Eee. Kız ne dedi?” “‘Çıkın artık şu ergenlikten, hepiniz aynı mısınız? Biraz kendiniz olun lütfen.’ dedi.” “Roberto Carlos gibi vurdu topa.” “Öyle valla, hem de direğe çarpıp girdi kaleye.” “İnletmiş direkleri.” “Hem de ne inletme? Mosmor oldum.” “Eee.” “Sonra da aptal gibi: ‘Başkaları da mı böyle yapıyor?’ de...

“Patron, beton bitti.” “Ne demek bitti lan!” “Abi bitti yani, ne yapabilirim?” “Fabrikaya git, oradan al o zaman.” “Abi, orada da bitmiş.” “Oğlum! Şimdi bu inşaat yarım mı kalacak?” “Öyle görünüyor.” “Olmaz, hayır olmaz. Kimseye bir şey anlatamam ben. Şimdi gidin denize girin, oradan beton çıkarın.” “Abi, denizden çıkarmak çok zamanımızı alır.” “Her yere bakarsanız zaman alır tabii. Taşaklarına ineceksiniz; aşağıya, denizin taşaklarına… Orada beton çok.” “Abi nasıl inelim, orası çok tehlikeli.” “Dalgıçlarla inin o zaman.” “Onlar da giremez abi.” “Tövbe Estağfurullah, şimdi de aklıma…” “Çok zor.” “Zor, evet.” “Abi gerçekten… Yapamayız.” “Off of! Gittiniz bütün betonu boş yere denizin etrafındaki duvarlara harcadınız, iyi mi oldu şimdi? Bir de gelmiş bana ‘Beton bitti’ diyorsunuz. Ne diyeceğiz şimdi… Off of!” “Peki ne yapalım abi?” “Bilmiyorum. Ruhumu daralttın lan! Bu halde burada düşünemem ben. Benim gidip denizi seyretmem lazım. Gerçi, denizin de etrafını kapattık ama… Milletin memlek...